Two Sides To Every Story

Top 5 to get and to avoid...

2007-03-10T16:46:00.000-08:00

to get...

01. Feist - The Reminder

02. The Bird And The Bee - The Bird And The Bee

03. LCD Soundsystem - Sound Of Silver

04. Shins - Wincing The Night Away

05. Tracey Thorn - Out Of The Woods

to avoid...

01. Air - Pocket Symphony

02. Jay Jay Johanson - The Long Term Physical Effects Are Not Yet Known

03. The Chromatics - In Shining Violence

04. Bloc Party - A Weekend In The City

05. Kristin Hersh - Learn To Sing Like A Star

Saved

2007-02-21T05:11:00.000-08:00

Όχι, με αυτόν τον τίτλο δεν αναφέρομαι σε κείνο τον άθλιο, χριστιανικό δίσκο του Bob Dylan αλλά στα τραγούδια - "σανίδες σωτηρίας". Έχω πολλά τέτοια. Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να σωθείς από κάτι, ότι είναι αδύνατον να γλιτώσεις από μια κατάσταση, ή ότι όπου νάναι θα σε μαζέψουν από τα πατώματα. Σε αυτές τις στιγμές, η ανθρώπινη πρακτική βοήθεια είναι αδύνατη. Μάταιη. Διότι το μυαλό σου παίζει παιχνίδια και νιώθεις ότι δεν είναι ρεαλιστική η οποιαδήποτε βοήθεια.

Εκεί λοιπόν μπαίνουν κάποια τραγούδια και σου προσφέρουν τη διέξοδο ή έστω μια ελπίδα.

Ένα τέτοιο από τα πολλά που έχουν λειτουργήσει στη δική μου περίπτωση είναι και το "One Day" της Bjork. Το καλοκαίρι του 1993 ήταν πολύ πνιγηρό για λόγους προσωπικούς. Ένιωθα ότι ο κόσμος έχει σταματήσει κάπως και ότι περπατάω πάνω στα ακίνητα ερείπιά του, χωρίς να έχει ιδιαίτερη σημασία. Ήταν Αύγουστος, φρικτός από τη ζέστη και τα δρομολόγιά μου περιορίζονταν ανάμεσα στην παραλία και στο εξοχικό μου. Από τις 2.00 το μεσημέρι μέχρι περίπου τις 6.00 το απόγευμα βρισκόμουν στην παραλία και με ένα μόνο διάλειμμα μεταξύ 4 με 5 στο οποίο άκουγα τον Πετρίδη στο Α΄πρόγραμμα, οι υπόλοιπες ώρες ήταν αφιερωμένες σε επιλογές μου στο discman.

Τα περισσότερα τραγούυδια λειτουργούσαν επιδερμικά ευχάριστα. Δεν έκαναν σπουδαία δουλειά. Απλά παρέα.

Το "One Day" όμως, από το "Debut" της Bjork λειτουργούσε σαν βάλσαμο. Έδινε εκείνη την ώθηση ελπίδας και αισιοδοξίας που είχα ανάγκη, χρωματίζοντας τον ορίζοντα (απέναντι στον Ταϋγετο) με τα χρώματα που ήταν κατάλληλα. Ήταν μια κατάσταση που δεν επικοινωνείται εύκολα. Ούτε γίνεται να αφηγηθεί.
Η Bjork ήταν κάθε απόγευμα εκεί να με διαβεβαιώνει ότι "one day it will come all true" και ότι "I can feel it"... Η πειθώ στη φωνή της δεν μου άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης. Είχε ένα τρόπο να με σώζει κάθε μέρα.

Bigger than life

2007-02-20T05:27:00.000-08:00

Με αφορμή το video των Klaxons, "Golden Skans" θυμήθηκα τους πρωτογενείς εκείνους λόγους που η pop είναι τόσο ακαταμάχητη. Για να είμαι ακριβής, τους επιβεβαίωσα.
Διαβάζω στον Τύπο, όλο το hype που τους περιβάλλει και δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω ειρωνικά με όλα τα τερτιπάκια που έχουν επινοηθεί από τα τμήματα του marketing ή από τα αγγλικά περιοδικά: the nu rave, οι καινούριοι τάδε, οι αυριανοί δείνα... Είναι τόσο ανόητα... άσχετα αν διασκεδάζω με αυτά και γω ή καμμία φορά, γίνομαι και μέρος τους.

Όλο το θέμα με τους Klaxons ή τους κάθε Klaxons που είναι της προκοπής, ή έστω οριακά της προκοπής, είναι ότι πραγματικά αποτελούν το απόλυτο dead sexy, νέο γκρουπάκι και το "Golden Skans" δεν έχει αλήθεια σημασία αν μοιάζει πιο πολύ με Flowered Up ή World Of Twist ή ακόμα με Happy Mondays. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι κινούνται "αγέρωχα" στην στρατόσφαιρα, έχουν όπλο το γαμάτο ερωτισμό τους και αγρεύουν εύκολα τα θύματά τους από τους υποψιασμένους θαμώνες των συναυλιών τους, ή τους ανυποψίαστους θεατές τους στο youtube. Δεν είναι δύσκολο να πάθεις αυτισμό με το ρεφρέν τους, όχι επειδή τόσο είναι γαμάτοι συνθέτες, όσο επειδή νιώθεις με τις περισσότερες αισθήσεις σου, ότι το τραγουδούν με φωνές που πηγάζουν από τα υπογάστριά τους.
Ούτε και αυτοί δεν καταλαβαίνουν καλά καλά πώς διάολο γίνεται και ιονίζουν την ατμόσφαιρα σε αυτό το ταινιάκι. Το σημαντικό είναι ότι το καταφέρνουν.

Και αυτό, ξέρετε, είναι το μεγαλύτερο από τη ζωή στοιχείο τους, το οποίο ελάχιστοι θα συνειδητοποιήσουν (αυτοί που ακόμα μπορούν να ερωτεύονται) και ακόμη λιγότεροι θα καταφέρουν να το "επικοινωνήσουν" (αυτοί που μπορούν να μετουσιώνουν τα ενεργειακά ρευστά τους σε λέξεις).
Μεγάλο πράγμα η αδρεναλίνη...

2007-02-13T03:53:00.000-08:00

Γιατί ποτέ η δημιουργικότητα δεν συμβαδίζει με το οικονομικό ώφελος?

Πώς είναι φτιαγμένη έτσι η νόρμα, ώστε όταν νιώθεις δημιουργικά να είσαι σχεδόν πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει περίπτωση το αποτέλεσμα αυτής της δημιουργικότητας να σε συντηρήσει στην επιβίωση?

Γιατί πάντα οι πιο έξυπνες ιδέες επαγγελματικής προκοπής είναι άχαρες?

Γιατί είναι πολυτέλεια του ευ ζειν το να είσαι "σε πλήρη επαφή" με τον εσωτερικό σου εαυτό και όχι ένα αυτονόητο?

Πρώιμη Ψύχωση

2007-02-02T06:14:00.000-08:00

Σήμερα βρέθηκα σε ανάδρομη σκέψη.
Για κάπως ακαθόριστους λόγους βρέθηκα στο παρελθόν το 1978. Θυμήθηκα το πρώτο lp που αγόρασα και ανακάλεσα (κομψό συνώνυμο του “μυρήκασα”…) το συναίσθημα εκείνο. Καθοριστικό και αδιαπραγμάτευτο.

Η εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη ευθύνεται φυσικά για την αγορά μου. Και συγκεκριμένα το “Like Clockwork”, ένα single που στα σχεδόν προεφηβικά, τότε, αυτιά μου ακουγόταν ως επαναστατικό τραγουδάκι αλλά με singalong ρεφρέν (αυτό το “ay ay ay…” μου θυμίζει ακόμα τραμπάλα και το “tick tack, tick tack” της εισαγωγής είναι ταυτισμένο με μια υπόσχεση που γιγαντώνεται) και έναν τραγουδιστή που ασυναίσθητα, φαντάζομαι, έπαιρνε τις διαστάσεις ήρωα του δρόμου.

Δεν έχω απαντήσει ακόμα στο γιατί…Όταν βγήκα από το δισκοπωλείο (ABC το έλεγαν – σήμερα είναι κατάστημα με χριστιανικούς πίνακες!) κρατώντας το “A Tonic For The Troops” των Boomtown Rats δεν είχα καταλάβει και πολλά πράγματα για το τι θα ακολουθούσε στο απώτερο μέλλον. Αυτό που ένιωθα όμως ήταν ότι κρατάω κάτι πολύτιμο και με μεγάλη αξία. Aκούγοντάς το στο σπίτι ξανά και ξανά (και ξανά και για μια φορά ακόμα…) ένιωθα ότι το ρουφάω όχι μόνο με τα αυτιά μου αλλά με όλους τους πόρους μου. Ο Geldof έμπαινε στο σύστημά μου από παντού – ήμουν κάπως σαν ανοχύρωτη πόλη ή μάλλον σαν κάποιος που προσγειώνεται στο μέσον μιας πολύβουης πόλης και σιγά – σιγά πιάνει τον εαυτό του να γοητεύεται και από τα κτίρια που βλέπει…

Το πρώτο ήταν το “Like Clockwork”, το δεύτερο που με γοήτευσε, το τεράστιο και πολυδαίδαλο “Rat Trap”, το τρίτο το “Living In An Island” (ένα υπερχαρούμενο hoping στα δικά μου αυτιά), μετά το “(I’ve Never Loved) Eva Brown”… Ένα – ένα τα ψηλά κτίρια άρχιζαν να παίρνουν μορφές και να δείχνουν το καθένα, την πραμάτεια του… Η ψύχωσή μου ήταν τέτοια με εκείνο το album που το τραγουδούσα παντού… με αυτοσχέδια στιχάκια – συχνά αρλούμπες που με βόλευαν για να μιμούμαι τους πραγματικούς στίχους. Άρχισα να μιμούμαι τα “ψηλά κτίρια” – φυσικά η επαφή χανόταν με τους γύρω μου όταν άκουγαν κάτι περίεργους ήχους να βγαίνουν από το στόμα μου και εκφράσεις που γενικά, δεν δικαιολογούνταν στο συγκροτημένο περιβάλλον ενός σχολείου, μιας γειτονιάς, ή ενός σινεμά… I’ve never loved Eeeeeeeeeeeeeeeva Broooooooown…

Το “A Tonic For The Troops” το ξαναγόρασα σε cd όταν επανακυκλοφόρησε μαζί με τον υπόλοιπο κατάλογο των Boomtown Rats (τα υπόλοιπα πέντε albums τους δηλαδή). Δεν το ξανάκουσα όμως όταν το έφερα στο σπίτι.Το digipack με τρόμαξε. Ενισχυμένο. Deluxe. Remastered. Με πρόσθετα κείμενα…Αισθάνθηκα σαν να κάνουν αναπαλαίωση στα “ψηλά κτίρια”, σαν να τα φωτίζουν και να τους περνούν ένα lifting στις προσόψεις και ένα botox στα μπαλκόνια. Όμορφα. Αλλά όχι απαραίτητα.

Απαγορευμένα τραγούδια Νο.1

2007-01-08T03:32:00.000-08:00

Υπάρχουν τραγούδια "απαγορευμένα". Τραγούδια που ο οργανισμός μας τα έχει εξωστρακίσει σε σοβαρή καραντίνα, ως επικίνδυνα και εθιστικά ή ακόμα χειρότερα ως "βαρίδια" του παρελθόντος - από αυτά που σε γυρνούν με τη βία σε "μαύρες τρύπες".

Στονν καθένα μας τα "απαγορευμένα τραγούδια" είναι διαφορετικά. Οι λόγοι που έχουν "απαγορευτεί" ποικίλουν από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Για παράδειγμα, στο δικό μου σύμπαν ένα απαγορευμένο τραγούδι είναι το "Can We Start Again?" των Tindersticks.

Είναι η αγωνία αυτού του τραγουδιού που "έχω απαγορεύσει" από τη δική μου ζωή, παρότι ο ρυθμός του είναι κόντρα σε αυτήν την διάθεση τού να "ξαναβρεθούμε" και να "ξαναξεκινήσουμε".

Το τραγούδι δεν παίζει στα players του σπιτιού.

So many times

I said that I love them

Looking over my shoulder at the door

So many timesI can't live without her

The wheel kept turning round

My feeling's changed

I went my own way

What can I say

To make you stay?

Cos in my dreams

They smother all over me

And I'm trying to explain

So many arms

Reach from my memories

Pull all at once

I'm lost amongst

The folds in their skin I did you wrong

But I'm sorry now

And I'll show you how

If you were here now

You couldn't change

you wouldn't understand

but I'm ready now I'm ready now

I'll make you proud I was your manand sing a song

but it's so ugly nowand I'll show you how cos I'm ready now

I'm ready now I'm ready now I'm ready now

Hey I'm ready now Can we start again?

so many times I said that I loved them

I'm ready now but I'm ready now

Can we start again?

so many timesI can't live without her

The years was more than I could bear

It's turning round

But in my dreams

Can we start again?

They smother all over me I'm ready now

And I'm trying to explain

Can we start again?

So many arms reach from my memory

The wheels kept turning round

I fight evil with evil

2006-12-28T04:39:00.000-08:00

Ragga :I fight evil with evilI fight evil with evilBelieve me how you found meTake away my self-esteemAnytime you're readyTricky :You don't, you don'tYou don't, you don'tYou don't, you you don't you don't wanna even tryRagga :I sleep, but get no rest.You scheme, but gods know best.Second trying, I was actually dying, ohohoh!When you drown in your devil's musicI did every need to use it.Tricky :You don't, you don'tYou don't, you don'tYou don't, you you don't you don't wanna even tryRagga :Trust you if you're trustfulUse you if you're usefulReally smooth, really evilAnd if you're here, and that is the reason.Giant strides, twelve tribesIt takes a second to wreck itSixty seconds, forget itI guess you dont hear me thoughTricky :You don't, you don'tYou don't, you don'tyou don't, you you don't wanna even tryRagga :I guess you dont hear me though,I'm not looking yours, I'm looking mineLooking so quiet but discreetEchoes to seeOn an unsuggested stream, unsuggested meanTake it to the top, unstable the timesUnstable the walkUnbearable, searable, popular demandFrom cradle to grave is Abel buried a manWith my moneys and the felons, we conquer a clearanceBuilding extensions of potentialBut I guess you don't hear me thoughTricky :You don't, you don'tYou don't, you don'tYou don't, you you don't you don't wanna even tryRagga :You don't, you don'tYou don't, you don'tEven wanna tryTricky :You don't, you don'tYou don't, you don'tYou don't, you you don't you don't wanna even tryRagga :oohhh ahhhYou don't, you don'tYou don't, you you don'teven tryTricky :You don't, you don'tYou don't, you don'tYou don't, you you don't you don't wanna even tryRagga :hmmmm

Γιάννης Μαλαθρώνας: Ποιοι είναι τέλος πάντων οι φουτουριστές; (Ποπ + Ροκ, Ιούνιος 1981)...

2006-12-07T15:00:00.000-08:00

"Φουτουριστές" σας ακούω να ρωτάτε. Τι όρος είναι αυτός; Και που να ακούγατε τους άλλους: "μοντερνιστές", "νεορομαντικοί", "μεταμοντερνιστές" (που παραδόξως σημαίνει το ίδιο με το "μοντερνιστές"). Με όλους αυτούς τους όρους οι Άγγλοι κριτικοί προσπαθούν να περιγράψουν το νέο αυτό κίνημα που ξεφύτρωσε στην Αγγλία γύρω στα τέλη του περασμένου χρόνου - αν και αν πιστέψουμε τους οπαδούς του, το κίνημα υπήρχε από χρόνια και μόνο πρόσφατα οι προβολείς της δημοσιότητας και στράφηκαν πάνω του.

Πέρσι το καλοκαίρι, ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και τα πάθη ενός συγκροτήματος, των Spandau Ballet μεταδόθηκε από τη βρετανική τηλεόραση. Κοινό γεγονός. Μόνο που αυτό το group ξάφνιασε όλους με το στιλ του: ντυμένοι με φανταχτερά ρούχα, χτενισμένοι με κομμώσεις μοντέρνες, εφοδιασμένοι με αρκετή δόση υπεροψίας οι Spandau Ballet έπαιζαν μια funk χρευτική μουσική που δίχως να είναι disco είχε ένα δυναμικό beat και δίχως να είναι αυστηρά rock, χρησιμοποιούσε rock μορφές στην κιθάρα και το synthesizer.

Η πιο συνταρακτική αποκάλυψη της εκπομπής ήταν ότι αυτό το άγνωστο group δίχως single, δίχως ηχογραφικό συμβόλαιο και δίχως εταιρία, με εμφανίσεις που μετριόνταν στα δάχτυλα των χεριών (εννιά για την ιστορία) είχε ένα φανατικό κοινό που το ακολοθούσε παντού, ντυνόταν φανταχτερά και ναρκισιστικά όπως τα μέλη του και που είχε τα ίδια μουσικά γούστα (funk, χορευτική μουσική, Bowie) και την ίδια φιλοσοφία (τα ράσα όχι μόνο κάνουν τον παπά, αλλά τον ομορφαίνουν κιόλας) όπως το group.

O μουσικός Τύπος της Αγγλίας τάχασε. Πώς ένα τέτοιο underground κίνημα τούς είχε διαφύγει; Ο “κλασικός” Τύπος (New Musical Express, Melody Maker) το σνόμπαρε και το πολέμησε. Ο νέος περιοδικός Τύπος (Face, I.D.) το αγκάλιασε και το υπέθαλψε. Το νέο περιοδικό δε, Face (μαζί με το παρόμοιο Smash Hits) με τις πολύχρωμες φωτογραφίες του είναι ο πιο κατάλληλος φορέας του νέου κινήματος που έχει σαν σύνθημα: κάτω το γραπτό κείμενο, ζήτω οι φωτογραφίες.

Το κίνημα άρχισε στα clubs Billy’s και Blitz του Soho και το τελευταίο έδωσε το όνομα στα παιδιά αυτά για τα οποία η μόδα είναι πιο σημαντική και από τη μουσική: μετά τους mods, τους hippies, τους punks και τους skinheads έχουμε τους blitz kids!...

Οι Spandau Ballet κυκλοφόρησαν ένα αρκετά γοητευτικό single στα τέλη του περασμένου χρόνου, το “To Cut A Long Story Short” που εκτός από τις πωλήσεις του είχε μια πιο ευρεία σημασία για τη ζωή του κινήματος: τα videos των Spandau Ballet και η “υψηλής ραπτικής” εμφάνισή τους, έπεισαν πολλά groups ότι με ένα synthsizer και ένα φανταχτερό ντύσιμο θα μπορούσαν να αυξήσουν τα ατού τους για μια πετυχημένη καριέρα. Και η διαφορετική μουσική που έπαιζαν μέχρι να αποφασίσουν να φορέσουν τα ρούχα των blitz kids ήταν η αιτία που μπερδεύτηκε ο μουσικός Τύπος: επειδή όλα αυτά τα groups είχαν ήδη εξελίξει τη μουσική τους διαφιρετικά πριν σχηματίσουν ένα κίνημα (αντίθετα με τους punks ή τους mods, π.χ.) ήταν αδύνατο να δοθεί μια απλή ονομασία για να τα χαρακτηρίσει όλα μαζί.

“Φουτουριστές” ονομάστηκαν, λοιπόν, όλα αυτά τα groups που φορούσαν τα ίδια ρούχα, έδιναν σημασία στην εμφάνισή τους και έπαιζαν funk με synthesizer ή απλώς “λευκή ευρωπαϊκή μουσική” (αντίθετα με τη “μαύρη αμερικανική soul”). Όμως μαζί με τους “φουτουριστές” κατέληξαν να ανακατεύονται και καθαρόαιμα rock groups (Bauhaus) ή απλώς προοδευτικά rock συγκροτήματα στα βήματα των Magazine (B-Movie). Μύλος η υπόθεση – και αν δεν χρησιμοποιήσετε το συνδετικό στοιχείο που σας αποκάλυψα (την αφοσίωση στο ντύσιμο και την τοποθέτηση της μόδας υπεράνω της μουσικής) δεν θα μπορέσετε να τα διακρίνετε: μόνο οπτικά μπορεί κανείς να βρει τα κοινά στοιχεία και όχι ακουστικά όπως συνηθιζόταν μέχρι τώρα.

Αν πάτε στο Billy’s ή στο Blitz θα δείτε ότι ο κόσμος έρχτεια νωρίς για να επιδειχτεί και να αλληλοθαυμάσει τα ρούχα του. Η μονομανία με το πώς θα ντυθείς έχει ανεβάσει τη μόδα σε υψηλή τέχνη. Μόδα που δε δημιουργείται άνωθεν από οίκους μόδας αλλά Μόδα (με κεφαλαίο Μ) που δημιουργείται από τους ίδιους τους Blitz kids (τους οποίους μερικοί κακεντρεχείς έχουν ονομάσει “punk παγώνια”).

(Συνεχίζεται...)

Είκοσι εννιά χρόνια πριν...

2006-12-05T09:04:00.000-08:00

H πρώτη κριτική που δημοσιεύτηκε στο Ποπ + Ροκ, είναι η ακόλουθη για τον Robin Trower.
Για την ιστορία, όλες τις κριτικές στα δύο - τρία πρώτα χρόνια κυκλοφορίας του περιοδικού, έκανε ο Πητ Κωνσταντέας...
Το κείμενο έχει διορθωθεί από λάθη και από ελληνοποιήσεις λέξεων (σέβομαι την αισθητική της μπλογκόσφαιρας) και φυσικά το εξώφυλλο δεν είχε δημοσιευτεί έγχρωμο...

Robin Trower
In City Dreams
CHYSALIS 1148
Παραγωγός: Don Davis
Ηχογράφηση 1977

Μετά την αποχώρησή του από τους Procol Harum, ο Trower δοκίμασε τα πάντα για να ξεφύγει από την ετικέτα του κιθαρίστα που μιμείται την τεχνική του Jimi Hendrix. Αν δεν τόχει καταφέρει απόλυτα μέχρι στιγμής οφείλεται βασικά στο γεγονός ότι -μεταξύ μας- μιμείται πράγματι την τεχνική του Hendrix.
Στο "In City Dreams", τα πράγματα αλλάζουν κάπως. Ο Trower ξεφεύγει από τη γραμμή που χάραξε ο μεγάλος νέγρος μουσικός για να ακολουθήσει αυτή που χαράζουν πολλοί άλλοι έγχρωμοι μουσικοί - τη γραμμή της soul.
Με έντονο το στοιχείο του "disco", ο άγγλος κιθαρίστας προσπαθεί να εξαντλήσει τη φαντασία και την τεχνική του σε συνθέσεις που κυμαίνονται από μέτριες μέχρι απαράδεκτες. Καλύτερες στιγμές το "Little Girl" και το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου που θυμίζει πολύ προκλητικά Spooky Tooth. Ας ελπίσουμε πως ο Mike Harrison δεν ακούει Trower...
Γ+ (Κακός)

Για την ιστορία, οι υπόλοιπες κριτικές του πρώτου τεύχους του Ποπ + Ροκ ήταν για τους:
Jethro Tull / This Was (B+ Καλός)
Carpenters / Passages (Γ+ Κακός)
Barclay James Harvest / Gone To Earth (Γ+ Κακός)
Doobie Brothers / Livin' On The Fault Line (Γ+ Κακός)
Crosby, Stills & Nash / CSN (B Μέτριος)
Fleetwood Mac / Bare Trees (Α Πολύ καλός με την ένδειξη "Αυτό Το Μήνα Ξεχωρίζει")
Linda Ronstadt / Simple Dreams (Γ+ Κακός)
Chicago / XI (Γ Απαράδεκτος)
UFO / Lights Out (Β+ Καλός)
Blind Faith / Blind Faith (Α Πολύ Καλός)
Gentle Giant / The Missing Piece (Β+ Καλός)
Space / Magic Fly (Γ Απαράδεκτος)
Trax / Watch Out (Γ Απαράδεκτος)
U - Boat / U- Boat (Γ+ Κακός)
Ultravox / Ultravox (A Πολύ Καλός)

Ανάμεσα στις κριτικές του Πητ Κωσνταντέα (σελιδοποιημένες με την παραπάνω σειρά) παρεμβάλλονταν αποσπάσματα κριτικών από το περιοδικό Rock & Folk, ενώ στην αρχή των σελίδων της δισκοκριτικής υπήρχε πινακάκι με την ερμηνεία της κλίμακας των κριτικών (από A+ μέχρι Γ) αλλά και... τα μηχανήματα κριτικής (τύπου, οι παρακάτω δίσκοι ακούστηκαν στα παρακάτω μηχανήματα... Πικάπ, τάδε μάρκα, Βραχίονας δείνα, Κεφαλή... Προ-προενισχυτής... Προενισχυτής... Τελικός ενισχυτής... Αποσυμπιεστής... Ηχεία... Ακουστικά... Μαγνητόφωνα... Μονάδα Dolby...)

Αυτά.

2006-12-01T09:11:00.000-08:00

Όποιος απαντήσει το τι κρύβεται πίσω από αυτό το album, έχει ένα δώρο. Από μένα. Οι λεπτομερέστερες απαντήσεις θα προτιμηθούν.

Year end λίστα του Uncut

2006-11-28T01:03:00.000-08:00

1. Bob Dylan – Modern Times

2. Scritti Politti – White Bread, Black Beer

3. Comets On Fire – Avatar

4. Joanna Newsom – Ys

5. Neil Young – Living With War

Είναι δυνατόν αυτά να είναι τα πέντε πρώτα albums προτάσεις του 2006;

Ή στραβός είναι ο γυαλόςή στραβά αρμενίζουμε.

Η υπόλοιπη λίστα του περιοδικού εδώ.

Billy Don't Be A Zero...

2006-11-23T14:55:00.000-08:00

Σήμερα έβρεχε πολύ.
Για κάποιο λόγο θυμήθηκα τον Billy McKenzie.
Achieved In The Valley Of Dolls τραγουδούσε όταν τον κάλεσε ο Barry Adamson να του κάνει guest...
Ο Billy βγαίνει στη βροχή σαν σαλιγκάρι.

Όταν τελειώνει η βροχή ξαναμπαίνει μέσα να χαϊδεύει τα λαγωνικά του.

Ένα προσωπικό μου top 5 του Billy είναι...
Νο.1 Achieved In The Valley Of Dolls
No.2 Moon On Ice (Yello)

No.3 Club Country (Associates)

No.4 Pain In Any Language (Apollo 440)
No.5 Secret Life Of Arabia (B.E.F.)

So long...

Lost in emotion...

2006-11-17T07:49:00.000-08:00

Στον τρίτο κύκλο του "Lost" (έξι επεισόδια έχουν προβληθεί ως τώρα στην αμερικανική τηλεόραση) τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο. Στο έκτο επεισόδιο, όμως -πριν συνεχιστεί η πλοκή τον ερχόμενο Φεβρουάριο- υπάρχει ένας συγκλονιστικός διάλογος μεταξύ του Ben και του Jack, έντονος αλλά πολύ εύστοχος.
Του λέει ο Jack, "Θες λοιπόν να σε σώσω" και η απάντηση που παίρνει από τον Ben είναι "Θέλω να θες να με σώσεις"...
Το βρίσκω συγκλονιστικό...
Η ατάκα κράσαρε απότομα πάνω στη σκέψη που με βασανίζει τα τελευταία χρόνια, καθώς την επιβεβαιώνω σε κάθε ευκαιρία. Αυτό που επιθυμούμε στον άλλον δεν είναι ο ίδιος αλλά η επιθυμία του... Θέλουμε να μας θέλουν. Δεν θέλουμε τους άλλους ως έχουν...
Θέλουμε τους άλλους να θέλουν να... (fill the blank as you wish)
Σκεφτείτε το.
Ο Ben είπε στον Jack ότι αυτό που θέλει είναι η επιθυμία του να τον σώσει... Όχι απλά να σωθεί.
Θα επανέλθω σε αυτό.
Συνεχίζει να με απασχολεί.

Music Buzzin'...

2006-11-13T02:46:00.000-08:00

Όσοι γουστάρετε music trivia και παιχνίδια δηλώστε συμμετοχή.
Διοργανώνω στο σπίτι μου Music Buzz στο Playstation 2
Αν πάει καλά, θα κάνουμε τουρνουά...

Λάβετε υπόψη ότι υπάρχουν γεροί παίχτες.
Επίσης είμαι ανοιχτός σε ιδέες για το ποια θα μπορούσαν να είναι τα έπαθλα.

Εννοείται καλοδεχούμενες και οι ιδέες για το συνοδευτικό φαγητό και ποτό...

Hey, Lloyd...

2006-11-08T05:43:00.000-08:00

Σήμερα στο τρένο άκουγα στο repeat το "Lloyd, I Am Ready To Be Heartbroken" των Camera Obscura.

Ξανά και ξανά.

Και ξανά.

Και άλλη μια φορά.

Και μετά σκέφτηκα να αλλάξω κομμάτι.

Αλλά άκουσα πάλι το ίδιο.

Νομίζω αύριο θα προσθέσω και τους στίχους στο i-pod για να τοους διαβάζω όπως θα ακούω το κομμάτι.

Marc Almond . The House Is Haunted

2006-10-29T07:56:00.000-08:00

The house is haunted
By the echo of your last goodbye
The house is haunted
By the memories that refuse to die
I can't get away from the vision that brings
Intimate glimpses of intimate things
A voice in my heart like a torch singer sings
I wonder who's kissing you now
The house is hauntedBy the echo of your favourite song
The place is cluttered up
With memories that have lived too long
Much too long
The ceilings are white but the shadows are black
The ghost in my heart says
You'll never come back
The house is haunted
By the echo of your last goodbye
I'll never forget you
The house is haunted
By the echo of your last goodbye

Minnie Me

2006-10-24T11:09:00.000-07:00

Οι συνειρμοί που κάνουμε μεταξύ τραγουδιών και ανθρώπων είναι εντελώς αυθαίρετοι.
Ακούω το "Les Fleurs" της Minnie Ripperton και θυμάμαι τη Λ. να βγαίνει από την κουζίνα στο μπαλκόνι του σπιτιού στο νησί, κρατώντας ένα ποτήρι κρασί και ένα τσιγάρο.
Η Λ. δεν έχει εκδηλώσει ποτέ καμμια ιδιαίτερη αγάπη για το συγκεκριμένο κομμάτι...

Lee Hazelwood . My Autumn's Done Come

2006-10-23T09:18:00.000-07:00

Kiss all the pretty ones goodbye
Give everyone a penny that cry
You can throw all my tranquil' pills away
Let my blood pressure go on its way

For my autumn's done come
My autumn's done come.
Done come

Let those 'I-don't-care-days' begin
I'm tired of holding my stomach in
No more slinky folk dollars for me
I'll take Sears & Roebuck dollars gladly

For my autumn's done come
My autumn's done come.
Done come

Bring me water short and scotch tall
A big long black cigar that ain't all
Hang me a hammock between two big trees
Leave me alone, damned!
Let me do as I please

For my autumn's done come
My autumn's done come.
Done come

(Θα το βρείτε στη νέα συλλογή των Air, Late Night Tales)

In A Broken Dream

2006-10-20T03:17:00.000-07:00

Είναι ένα από τα αγαπημένα τραγούδια μου όλων των εποχών.
Το λατρεύω με ένα μοναδικό τρόπο.
Ο τρόπος που τραβάει τον στίχο ο εκάστοτε ερμηνευτής (από Rod Stewart μέχρι Kathryn Williams) έχει έναν συνταρακτικό τρόπο να παίζει άρπα με τις ψυχικές σου χορδές. (Στο e-very daaaaaaaayyyyy I spend my time...) Sorry αν ακούγεται corny αυτό αλλά είναι πέρα για πέρα αλήθεια.

Πρωτοηχογραφήθηκε από τους αυστραλούς Python Lee Jackson το 1969 με καλεσμένο στα φωνητικά τον -όχι-και-τόσ-συμπαθή-σε-μένα Rod Stewart γιατί κρίθηκε ότι το γρέζι του ταιριάζει πιο πολύ με την downtempo διάθεση του τραγουδιού. Επιτυχία όμως έγινε το 1972, ανεβαίνοντας στο Νο.3 του αγγλικού chart και σε ένα μέτριο No.56 του αμερικανικού.
Η διαχρονικότητα όμως του τραγουδιού έκανε τον Leonard Cohen, τον Neil Young, τον Kurt Cobain να ζηλέψουν τρελά και να προσπαθήσουν να διασκευάσουν...
Ok...

Καμία διασκευή όμως δεν έφτασε αυτήν των Fingerfood, δηλαδή της Pinkie Maclure (φωτο δεξιά) και του John Wills. που σε ανύποπτο χρόνο το κυκλοφόρησαν σε single....
Ένα ακατέργαστο διαμάντι του trip hop, ένα κρυμμένο μυστικό της μεταβιομηχανικής μουσικής παράδοσης... Η Pinkie (στη φωτο δεξιά live) ερμηνεύει το τραγούδι με έναν συγκλονιστικό τρόπο, σα να είναι η τελευταία μέρα της στη γη.
Μπορείτε να το ακούσετε στην συλλογή "Boarding Pass" του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου.

Every day I spend my time
Drinkin' wine, feelin' fine
Waitin' here to find the sign
That I can understand

Yes I am.

In the days between the hours
Ivory towers, bloody flowers
Push their heads in to the air I don't care if I ever know
There I go

Don't push your love too far
Your wounds won't leave a scar
Right now is where you are
In a broken dream

Did someone bow their head ?
Did someone break the bread ?
Good people are in bed
Before nine o'clock.

On the pad before my eyes
Paper cries, tellin' lies
The promises you gave
From the grave of a broken heart
Hmm Every day I spend my time

Drinkin' wine, feelin' fine
Waitin' here to find the sign
That I can understand
Yes I am. Oh.

I sit here in my lonely room
Don't push your love too far
You know your wounds won't even leave a scar
Right now is where you are
In a broken dream
And don't you forget what I say

Go My Own Way?

2006-10-19T06:43:00.001-07:00

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και ένιωσα την παρόρμηση να ακούσω αυτό το κομμάτι.
Είναι ασύλληπτο το τι συνειρμούς που μπορεί να κάνει το μυαλό όταν αναζητά χωρίς προφανή λόγο και αιτία να ακούσει ένα συγκεκριμένο τραγούδι.
Λογική δεν υπάρχει.
Γιατί άλλωστε;...

Loving you
Isn't the right thing to do
How can I ever change things
That I feel
If I could
Maybe Id give you my world
How can i
When you won't take it from me
You can go your own way
Go your own way
You can call it
Another lonely day
You can go your own way
Go your own way
Tell me why
Everything turned around
Packing up
Shacking up is all you wanna do
If I could
Baby I'd give you my world
Open up
Everythings waiting for you

Coloma

2006-10-18T08:38:00.000-07:00

O Rob Taylor και ο Alex Paulick -δηλαδή οι Coloma- είναι αγγλάκια αλλά μένουν στην Κολωνία της Γερμανίας, έχουν κυκλοφορήσει τρία albums μέσα στα zeroes, "Silverware", "Finery", "Dovetail" και έχουν τόσο ρομαντισμό στα τραγούδια τους όσον προϋποθέτει η αφαιρετική αισθητική τους.
Λείες επιφάνειες και συγκρατημένα βλέμματα, εικονοπλαστικότητα, στίχοι μεταξύ αυτάρεσκου και πικρά ουσιαστικού...
Αν σου αρέσει ο NeilYoung και οι Pearl Jam μην κοπιάσεις.
Αν ζεις για τα charts, μην πλησιάσεις καν.
Αν η americana είναι ό,τι πιο ενδιαφέρον, πιστεύεις ότι βγήκε στη μουσική των zeroes, άλλαξε σελίδα.
Αν πάλι το "Black Celebration" είναι το μυστικό σου password για τον κόσμο... οι Coloma είναι κολλητοί σου, απλά δεν το ήξερες ως σήμερα.

Κοίτα τι έκανες

2006-10-17T12:33:00.000-07:00

Μετά από το Θρυλικό Γιάννη κατέληξα κάπως έτσι.

Τι θα μπορούσε να είναι αυτή η σκια:

a. Εξώφυλλο ενός σπάνιου maxi single των Cocteau Twins

b. Αφηρημένη αρνητική φωτογράφιση ενός θετικού ανθρώπου

c. Η βάση για ένα μετεκλογικό installation art project.

d. Cutiescabs σε εσωτερικό μονόλογο.

Γιάννης Θρύλος

2006-10-17T08:08:00.000-07:00

...Όταν τον πρωτάκουσα αισθάνθηκα τη ζεστή φωνή του να διαπερνάει... ό,τι διαπερνιέται μέσα μου...
Ο John Legend ταυτίστηκε με την πιο εύθραυστη φάση της ζωής μου.
Τη φάση που εκκρίνονται υγρά αισθήματα και έγχρωμα πάθη.

Ο John Legend τραγουδάει όπως κανένας άλλος από τη γενιά του.
Τραγουδάει σαν να έχει σπίτι του pick up και ξύλινη επένδυση στο καθιστικό.
Νομίζεις ότι οι συσκευές στο σπίτι του έχουν στρογγυλεμένες γωνίες...
Έχεις την αίσθηση ότι τραγουδάει για σένα γιατί κάπως σε είδε και τον ενέπνευσες να σου πει αυτά που σας ενώνουν.
Ή αυτά που σας χωρίζουν δια παντός.

Και τι τραγουδάει...

Baby when I used to love you
There's nuttin that I wouldn't do
I'd twist through the fire for you
Anything you asked me to
But I'm tired of living this lie
It's getting harder to justifyI realize that
I just don't love you
Not like I used to

Πικρό;
Έτσι πρέπει γιατί έτσι είναι αληθινό.

Τώρα που ο John Legend κυκλοφορεί καινούριο δισκάκι ("Save Room", όπως... "Κάνε Χώρο"), ο καφές το πρωί είναι πιο έντονος.
Το πρώτο single "Once Again" είναι καταπληκτικό και ξεκινάει με το δίστιχο που σου θυμίζει ότι δεν είσαι μόνος σου:

The first time we ever got a chance to be alone we knew
That it was wrong to do

Κατέχει ο Γιάννης... και τολμάει να στο λέει.

Tα 52 πιο καταθλιπτικά τραγούδια όλων των εποχών...

2006-10-17T00:13:00.000-07:00

...είναι τα παρακάτω σύμφωνα με το βιβλίο του Tom Reynolds,
"I Hate Myself And I Want To Die".
Το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Ο τύπος είναι μια ανελέητη ευφυία.

52. Dan Fogelberg Same Old Lang Syne
51. Bobby Darin Artificial Flowers
50. Joy Division Love Will Tear Us Apart
49. Mark Dinning Teen Angel
48. Smashing Pumpkins Landslide
47. Emerson, Lake And Palmer Lucky Man
46. Billy Joel Captain Jack
45. R Dean Taylor Indiana Wants Me
44. Dr. Hook And The Medicine Show Sylvia’s Mother
43. Gordon Lightfoot The Wreck Of The Edmund Fitzgerald
42. Zager And Evans In The Year 2525
41. Everybody Send In The Clowns
40. Mariah Carey Without You
39. Vicki Carr It Must Be Him
38. Gilbert O’ Sullivan Alone Again (Naturally)
37. Hootie And The Blowfish Let Her Cry
36. Janis Ian At Seventeen
35. Kiss Beth
34. The Carpenters Goodbye To Love
33. Melissa Manchester Don’t Cry Out Loud
32. Barry Manilow Mandy
31. J Frank Wilson And The Cavaliers Last Kiss
30. The Doors The End
29. Whitney Houston I Will Always Love You
28. Counting Crows Round Here
27. Richard Harris MacArthur Park
26. Phil Collins In The Air Tonight
25. John Prine Sam Stone
24. Evanescence My Immortal
23. Neil Diamond & Barbra Streisand You Don’t Bring Me Flowers
22. Bruce Springsteen The River
21. Ray Peterson Tell Laura I Love Her
20. Celine Dion All By Myself
19. Loretta Lynn Women’s Prison
18. The Cure Prayers For Rain
17. The Verve Pipe The Freshmen
16. Bette Midler The Rose
15. Don Williams Maggie’s Dream
14. Pink Floyd Comfortably Numb
13. Ben Fold Five Brick
12. Kenny Rogers & The First Edition Ruby, Don’t Take Your Love To Town
11. Metallica One
10. The Jim Carroll Band People Who Died
09. Marianne Faithful Sister Morphine
08. Nine Inch Nails Hurt
07. Billie Holiday Strange Fruit
06. Bloodrock D.O.A.
05. Terry Jacks Seasons In The Sun
04. Bonnie Tyler Total Eclipse Of The Heart
03. Bobby Goldsboro Honey
02. Harry Chapin The Shortest Story
01. Newsong The Christmas Shoes
΄
Προσθέστε κατά βούληση τα δικά σας να φτιαχτεί η απόλυτα depressive list...

The Guillemots . Through The Windowpane

2006-10-15T08:47:00.000-07:00

Πέντε λόγοι για να λατρέψετε αυτό το album

- είναι πρωτότυπο (δεν έχετε ξανακούσει παρόμοιο ούτε σε τραγούδια, ούτε σε στίχους ούτε σε παραγωγή)

- είναι μελαγχολικό (αλλά με την ωραία μελαγχολία, όχι την άλλη τη μίζερη)

- είναι πολυεθνές (βρετανικό πιάνο, βραζιλιάνα κιθάρα, σκοτσέζικο percussion, καναδέζικο μπάσο – δεν είναι το γκρουπάκι της γειτονιάς)

- είναι παρορμητικό (από alternative κιθαριστική pop μέχρι επικοί wide open ύμνοι - καλύπτεται όλη η ενδιάμεση γκάμα)

- είναι αληθινό (ο τραγουδιστής Fyfe Dangerfield εννοεί κάθε στίχο που τραγουδάει. Σου σηκώνεται η τρίχα.)

Πέντε λόγοι για να στενοχωρηθείτε με αυτό το album:

- είναι έντεχνο (πάντα καιροφυλακτεί στη γωνία η μαύρη καταχνιά)

- είναι στον κόσμο του (ο οποίος συχνά δεν συναντιέται με τον δικό σου)

- είναι ακαταχώρητο (αν προσπαθήσετε να περιγράψετε πώς είναι θα καταφύγετε σε τομές μεταξύ Tindersticks, Rufus Wainwright, Keane, Lee Hazlewod, James. Και πιστέψτε με αυτό δεν είναι καλό.)

- είναι απεγνωσμένο (ο Fyfe τραγουδάει σαν πληγωμένος εραστής του Tim Booth)

- είναι επικίνδυνο (στίχοι όπως “so I’m leaving my best friend, just for the hell of it, just for the sake of it, but how much I loved you” είναι ποινικό αδίκημα)

http://www.guillemots.com/

Snow Patrol . Eyes Open

2006-10-13T02:49:00.000-07:00

Πέντε λόγοι για τους οποίους αξίζει να ακούσετε το νέο album των Snow Patrol.

- είναι θυελλώδες συναισθηματικά (το τι γίνεται στιχουργικά είναι απερίγραπτο. Δηλαδή το “Make This Go On Forever” μπορεί να σκοτώσει.)

- είναι κελαριστό (κυλάει τόσο αβίαστα που στο τέλος σηκώνεσαι μουδιασμένος… και με την ανάμνηση του “Chasing Cars” να σε μαχαιρώνει)

- είναι ερωτικό (ραγισμένες καρδιές, πικραμένα περιστατικά, ψυχικά πένθη, όλα αλέθονται γλυκά)

- είναι απόλυτα crossover (πιάνει αμπάριζα από το soft rock και φτάνει μέχρι το κιθαριστικό alternative rock, με μοναδική ευκολία)

- είναι εμπορικά πετυχημένο (μέσα στη μαυρίλα του αμερικανικού chart φαντάζει σαν την εκδίκηση της μελαγχολίας)

Πέντε λόγοι για τους οποίους ΔΕΝ αξίζει να ακούσετε το νέο album των Snow Patrol

- είναι ντε και καλά λυπημένο (στον πλανήτη των Snow Patrol έχει ξεχάσει να ανατείλει)

- είναι τετριμμένο (από America μέχρι Coldplay και από Bread μέχρι Travis η απόσταση έχει διανυθεί πολλάκις στο παρελθόν)

- είναι μαύρο (όλη η αίσθηση του album, εικαστική και ηχητική, είναι ασπρόμαυρη. Το χρώμα έχει εξωστρακιστεί μέχρι νεωτέρας).

- είναι επίπεδο (οι κιθάρες κελαρίζουν, τα φωνητικά γκρινιάζουν, η παραγωγή μπαίνει στο ρελαντί – πουθενά δεν το παίρνουν “αλλιώς”.)

- είναι υπερφιλόδοξο (πώς σας είπαμε;)

http://www.snowpatrol.net/

Charlottte Gainsbourg 5:55

2006-10-12T01:06:00.000-07:00

5 λόγοι για τους οποίους αξίζει να ακούσετε το ντεμπούτο album της διάσημης γαλλίδας κόρης:

- είναι ατμοσφαιρικό (τα τραγούδια των Air δεν αφήνουν περιθώρια μεγάλης αμφισβήτησης)

- είναι κομψό (σαν πασαρέλα των Commes Des Garcons)

- είναι σημερινό (τόσο μεταμοντέρνο όσο και chanson)

- είναι συναισθηματικό (ε τι θα ήταν με τα στιχάκια του Jarvis Cocker και του Neil Hannon;)

- είναι γάργαρο (κυλάει σαν νερό, αλήθεια λέω)

5 λόγοι για τους οποίους ΔΕΝ αξίζει να ακούσετε το ντεμπούτο album της διάσημης γαλλίδας κόρης:

- είναι δήθεν (τόση αγγλογαλικούρα πια...)

- είναι άφωνο (η Charlotte καμώνεται ότι τραγουδάει αλλά δεν...)

- είναι δεύτερο (μετά τους Mono, τους Air, τους Saint Etienne, τους Broadcast, την Francoise Ηardy και την Claudine Longet, νομίζετε ότι αυτός ο ήχος μπορεί να ακουστεί πρωτότυπος;)

- είναι ψωνισμένο (νομίζει ότι κατέχει τα κλειδιά της ηχητικής απόλαυσης. Δεν τα κατέχει. Και οι Air μάλλον κράτησαν τα καλύτερα τραγούδια τους για το επόμενο album τους.)

- είναι υπερβολικά κοριτσίστικο (όχι όμως girl power, αλλά girl weakness)

http://www.charlottegainsbourg.net/

Two Sides Always...

2006-10-11T02:12:00.000-07:00