Wednesday, February 21, 2007
Saved

Όχι, με αυτόν τον τίτλο δεν αναφέρομαι σε κείνο τον άθλιο, χριστιανικό δίσκο του Bob Dylan αλλά στα τραγούδια - "σανίδες σωτηρίας". Έχω πολλά τέτοια. Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να σωθείς από κάτι, ότι είναι αδύνατον να γλιτώσεις από μια κατάσταση, ή ότι όπου νάναι θα σε μαζέψουν από τα πατώματα. Σε αυτές τις στιγμές, η ανθρώπινη πρακτική βοήθεια είναι αδύνατη. Μάταιη. Διότι το μυαλό σου παίζει παιχνίδια και νιώθεις ότι δεν είναι ρεαλιστική η οποιαδήποτε βοήθεια.
Εκεί λοιπόν μπαίνουν κάποια τραγούδια και σου προσφέρουν τη διέξοδο ή έστω μια ελπίδα.
Ένα τέτοιο από τα πολλά που έχουν λειτουργήσει στη δική μου περίπτωση είναι και το "One Day" της Bjork. Το καλοκαίρι του 1993 ήταν πολύ πνιγηρό για λόγους προσωπικούς. Ένιωθα ότι ο κόσμος έχει σταματήσει κάπως και ότι περπατάω πάνω στα ακίνητα ερείπιά του, χωρίς να έχει ιδιαίτερη σημασία. Ήταν Αύγουστος, φρικτός από τη ζέστη και τα δρομολόγιά μου περιορίζονταν ανάμεσα στην παραλία και στο εξοχικό μου. Από τις 2.00 το μεσημέρι μέχρι περίπου τις 6.00 το απόγευμα βρισκόμουν στην παραλία και με ένα μόνο διάλειμμα μεταξύ 4 με 5 στο οποίο άκουγα τον Πετρίδη στο Α΄πρόγραμμα, οι υπόλοιπες ώρες ήταν αφιερωμένες σε επιλογές μου στο discman.
Τα περισσότερα τραγούυδια λειτουργούσαν επιδερμικά ευχάριστα. Δεν έκαναν σπουδαία δουλειά. Απλά παρέα.
Το "One Day" όμως, από το "Debut" της Bjork λειτουργούσε σαν βάλσαμο. Έδινε εκείνη την ώθηση ελπίδας και αισιοδοξίας που είχα ανάγκη, χρωματίζοντας τον ορίζοντα (απέναντι στον Ταϋγετο) με τα χρώματα που ήταν κατάλληλα. Ήταν μια κατάσταση που δεν επικοινωνείται εύκολα. Ούτε γίνεται να αφηγηθεί.
Η Bjork ήταν κάθε απόγευμα εκεί να με διαβεβαιώνει ότι "one day it will come all true" και ότι "I can feel it"... Η πειθώ στη φωνή της δεν μου άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης. Είχε ένα τρόπο να με σώζει κάθε μέρα.
Labels: τραγούδια σωτηρίας
